دانلود پروژه رشته تربیت بدنی درباره عناصر و عوامل هواشناسي – قسمت اول

هوا به مفهوم تغييرات کوتاه مدت وضعيت جوي می باشد با بررسي برخي خصوصيات مشخص اتمسفر که مدام در حال تغيير می باشد و تعيين وضعيت آنها در هر لحظه ، مي توان به وضعيت هوا پي برد .

متغيرهاي مهم مؤثر در تعيين هوا عبارتند از :

  • دما
  • رطوبت
  • ديد افقي ، مه ، …
  • نوع و مقدار بارندگي
  • ابرها و وضعيت آسمان
  • فشار هوا
  • باد

گزارشات مربوط به هوا براساس هفت مورد فوق انجام و تهيه مي گردد از عوامل ذکر گردیده ابر و جهت باد از همه بيشتر در پيش بيني هاي کوتاه مدت جوي مؤثر می باشد.

عناصر جوي کاملاً با يکديگر در ارتباط اند از بين عوامل هواشناسي هوا مهمترين عاملي می باشد که تغييرات آن باعث تغيير در ساير عناصر مي گردد.

عناصر و عوامل اقليم شناسي :

دما ، رطوبت ، فشار و تابش خورشيد هر کدام يک عنصر اقليمي به حساب مي آيند.

اما عامل اقليمي ، عاملي می باشد که در فضاي مورد مطالعه تأثير داشته باشد مانند :

  • ارتفاع
  • جهت
  • پوشش گياهي

گاهي يک عنصر اقليمي مي تواند عاملي براي عنصر ديگر باشد مثلاً دما براي رطوبت ، رطوبت براي ابرناکي و ابرناکي براي تابش

روش و هدف مطالعه :

در اين پروژه درسي سعي شده می باشد تا در حد امکان پارامترهاي هوا اقليم شناختي منطقه طزرجان اندازه گيري گردد پارامترهايي شامل بارش، دما ، خشکسالي ، تبخير و تعرق و باد در اين منطقه اندازه گيري شده می باشد و سیاق کار به اين صورت بوده می باشد:

  • انتخاب ايستگاهها و انتخاب پايه زماني و پراکندگي ايستگاهها
  • جمع آوري اطلاعات و آمار
  • انجام کارهاي آماري روي داده ها به روش هاي معروف و آشنا
  • نتيجه گيري

و هدف اين تحقيق ، کمک به تصميم گيري و ارائه راهکارهايي براي مديران و مردم منطقه مي باشد .

ويژگي هاي منطقه :

به گونه کلي موقعيت جغرافيايي يک منطقه عامل مهمي در اقليم آن منطقه به حساب مي آيد ، اينکه منطقه از نظر موقعيت در کدام يک از تيپ هاي کوهستاني ، دشت ويلا يا قرار دارد و هر کدام از اين تيپ ها چه اقليمي دارند پستي و بلندي ، عرض جغرافيايي ، دوري و نزديکي به دريا، واقع شدن در مسير توده هاي هواي سرد و گرم و يا خشک و مرطوب … فاکتورهاي متعددي می باشد که در تعيين اقليم منطقه دخالت دارند حوزه طرزجان در عرض جغرافيايي ، الي شمالي و طول جغرافيايي الي شرقي قرار دارد.

بالاترين ارتفاع اين منطقه 3750 متر و پايين ترين نقطه (خروجي) اين منطقه 2066 متر مي باشد.

حدود وسعت حوزه طزرجان

حوزه آبخيز داري طزرجان داراي مساحت 14/29 کيلومتر مربع می باشد اين حوزه داراي محيط 61/24 کيلومتر مي باشد طول آبراهه اصلي     مي باشد .

ارتفاع ميانگين وزني حوزه               متر مي باشد بيشترين مساحت حوزه را شيب هاي         تشکيل مي دهد.

پوشش غالب حوزه راArtimisia Siberi تشکيل مي دهد درصد پوشش حوزه 15% مي باشد.

بارش :

مقصود از بارش و بارندگي کليه نزولات جوي می باشد که به سطح زمين وارد مي گردد از زماني که يک قطره باران در هوا تشکيل مي گردد تا موقعي که به سطح زمين مي رسد پديده هايي رخ مي دهد که بيشتر در قلمرو علم هواشناسي می باشد اما هنگامي که به سطح زمين مي رسد به عنوان اساسي ترين عنصر چرخه هيدرولوژي به حساب مي آيد.

قبل از هر گونه بارش بايد تراکم رطوبت به شکل ابر صورت گيرد حداقل سه شرط براي تراکم رطوبت و توليد قطرات باران الزامي می باشد .

1- رطوبت کافي در هوا وجود داشته باشد .

2- هسته هايي که رطوبت بتواند اطراف آن ها متراکم گردد در اتمسفر وجود داشته باشد.

3- هوا به صورت ديناميک سرد شده و دما به زير نقطه شبنم برسد.

سرد شدن ديناميک هوا به طرق مختلف صورت مي گيرد که از آن جمله عبارتند از :

1- انبساط بي دروهوا

2- برخورد توده هوا با خصوصيات مختلف

3- تصادم يک توده هواي مرطوب به جسم سردي مانند هوا

انواع مختلف بارش :

  • باران يا Rain
  • باران ريزه يا Dizzle
  • برف يا Snow
  • ؟ برف يا snow Flake
  • تگرگ يا Hail
  • يخ پوش شفاف يا Glaze

اندازه گيري نزولات جوي

مقصود از اندازه گيري بارندگي تعيين مقدار ارتفاع آب حاصله از نزولات جوي در سطح زمين می باشد اندازه گيري باران قدمتي 2000 ساله دارد اولين اندازه گيري هاي ساده بارندگي از 400 سال قبل از ميلاد مسيح در هندوستان آغاز گرديد اما نخستين باران سنج که به صورت امروزي در دنيا نصب شده می باشد مربوط به سال 1400 ميلادي در کشور کره مي باشد ثبت خودکار بارندگي نيز از سال 1600 در انگلستان آغاز گرديد.

با در نظر داشتن اين که روي يک حوضه اندازه گيري تمام باران ها امکان پذيرنيست بنابراين به اندازه گيري نمونه اي اکتفا مي گردد و سپس آن را به کل منطقه تعميم مي دهيم.

هر بارش مشخصاتي دارد:

    برای دانلود فایل ورد متن کامل اینجا کلیک کنید

  • مدت بارندگي
  • مقدار بارندگي
  • شدت بارندگي
  • فراواني وقوع
  • سطح بارش

تعداد باران سنج ها در شبکه باران سنجي :

مسئله اي که حداکثر مطالعات هيدرولوژيکي و هوا اقليم شناسي به آن توجه مي گردد تعداد ايستگاهها در يک منطقه می باشد با در نظر داشتن اينکه در صورت کم بودن ايستگاهها تخمين دقيق نخواهد بود و اگر زياد باشد هزينه اضافي در برخواهد داشت .

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را در شماره بندی انتهای صفحه بخوانید              

توصيه هاي سازمان جهاني هواشناسي :

1- در مناطق مسطح و آب و هواي معتدل يک ايستگاه در هر 600 تا 900 کيلومتر مربع کافي می باشد و اما در بعضي کشورها به دلايلي مثل فقدان راههاي ارتباطي و … در هر 900 تا 3000 کيلومتر مربع يک ايستگاه نيز قابل قبول می باشد .

2- در مناطق کوهستاني با آب و هواي معتدل يک ايستگاه در هر 100 تا 25 کيلومتر مربع کافي می باشد ضمناً از نظر ارتفاع بايد حداقل يک ايستگاه در هر فاصله تراز 500 متري وجود داشته باشد در مناطق دور تا يک ايستگاه به ازاي هر 250 تا 1000 کيلومتر مربع نيز قابل قبول می باشد .

3- در مناطق کويري به ازاي هر 1500 تا 10000 کيلومتر مربع کفايت مي کند.

از لحاظ وسعت منطقه و تعداد ايستگاهها مي توان از جدول زير بهره گیری نمود.

 

 

وسعت حوزه به حداقل تعداد باران سنج
تا 75 1
75 تا 150 2
150 تا 300 3
300 تا 550 4
550 تا 800 5
800 تا 1200 6

هم چنين براي تعيين ايستگاهها مي توان از فرمول ساده زير بهره گیری نمود.

CV : ضريب تغييرات بارندگي سالانه منطقه برحسب تعداد ايستگاههاي موجود و داده هاي آماري آن ها

E: درصد اشتباه مجاز در تخمين ميانگين بارندگي منطقه

N: تعداد ايستگاههاي باران سنجي لازم

انتخاب ايستگاههاي هواشناسي براي مطالعه بارندگي حوزه:

اولين قدم براي انتخاب ايستگاههاي هواشناسي تهيه نقشه 250000: 1 منطقه می باشد سپس نام ، نوع ، مختصات ، ارتفاع و سال تأسيس تمام ايستگاههاي هواشناسي استان را جمع آوري کرده و سپس با در نظر داشتن مرز حوزه که روي نقشه بسته شده می باشد و با در نظر گرفتن اين پارامترها ، ايستگاههاي مناسب را انتخاب مي کنيم.

  • قرار گرفتن در حوزه
  • نزديکي به حوزه
  • قرار گرفتن در دامنه ارتفاعي حوزه
  • قرار گرفتن در عرض هاي جغرافيايي حوزه
  • داشتن سال هاي آماري طولاني .

ليست ايستگاههاي انتخاب شده در جدول صفحه بعد آمده می باشد .

انتخاب پايه زماني مشترک :

براي اينکه مشاهدات گوناگون مورد بهره گیری هواشناسي و اقليم شناسي قرار گيرد بايد به قدر کافي صحيح باشد و قابل مقايسه نيز باشند بنابراين مشاهدات بايد در يک زمان و در يک شرايط انجام گردد.

براي مثال نمي توان آمار سال هاي 47 تا 57 ايستگاه A را با آمار 57 تا 67 ايستگاه B مقايسه نمود اگر چه داده هاي هر دو ايستگاه صحيح و کامل باشد.

رسم نمودار پايه زماني مشترک :

براي رسيدن به يک پايه زماني مشترک ، بايستي تمام ايستگاههاي انتخاب شده نمودار ميله اي افقي رسم نماييم به طوري که محور افقي آن شماره سال و محور عمودي آن نام ايستگاهها باشد ميله ها را در آن سال هايي که آمارشان موجود می باشد رسم مي کنيم سپس با در نظر داشتن نمودار مقطع زماني مشترک را انتخاب مي کنيم به طوري که چندين ايستگاه را شامل گردد.

نمودار رسم شده در صفحه بعد آمده می باشد .

جمع آوري داده ها :

پس از انتخاب ايستگاهها و پايه زماني مشترک به سازمان هاي ثبت آمار و اطلاعات اقليمي مراجعه کرده و داده هاي مورد نظر را مي گيريم .

سازمان متولي نوع ايستگاه برافراشته
وزارت نيرو باران سنجي

تبخير سنجي

سازمان هواشناسي سينوپتيک

کليماتولوژي

باران سنجي

هم چنين آمار ايستگاههاي سينوپتيک و کليماتولوژي طبق تاريخ ميلادي بر روي سايت هواشناسي کشور به آدرس http://www.irimo.ir موجود مي باشد.

ليست آمار اخذ شده به توضیح جداول در صفحات بعد آمده می باشد .

کنترل صحت آزمون همگني داده ها :

قبل از اينکه اقدام به تجزيه و تحليل داده ها گردد لازم می باشد از کيفيت و صحت داده ها اطمينان حاصل کنيم .

در مجموع مي توان دو نوع اشتباه را در نظر گرفت .

1- بعضي از اشتباهات مستقيماً تيک بوده و از نقص دستگاه و شرايط کار آن مي باشد.

2- اشتباهات ديگر از کيفيت و شرايط نظاره مي گردد.

آزمون همگني : براي تشخيص اين که آيا ارقام و داده ها همگن می باشد يا خير روش هاي زيادي هست.

– روش ترافيکي : معمول ترين روش گرافيکي که به مقصود يکنواختي داده ها به کار مي رود روش جرم مضاعف Double Mass می باشد و معمولاً براي همگني داده هاي بارش به کار مي رود که به صورت زير می باشد :

1- داده هاي ايستگاه A را که قرار می باشد مورد آزمون قرار گيرد به ترتيب سال وقوع رديف مي کنيم .

2- ميانگين آمار ايستگاههاي مجاور را نيز مشابه ايستگاه A رديف مي کنيم .

شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید                     

3- مقادير تجمعي را براي ايستگاه A محاسبه مي کنيم.

4- مقادير تجمعي را براي مجاوران نيز محاسبه مي کنيم .

5- در يک محور مختصات محور افقي را به تجمعي ميانگين ها و محور عمودي را به داده هاي تجمعي ايستگاه A اختصاص مي دهيم.

دیدگاهتان را بنویسید